Als kind al was ik in de ban van orka’s en daarom kreeg ik van Sinterklaas een VHS video over orka’s van National Geographic. Gelonkt door de prachtige opnames van deze imposante dieren en de stem van David Attenborough, nam ik mij voor om -als ik later groot ben- deze ‘killer whales’ in het wild te gaan zien. De drie plekken die specifiek genoemd werden zou ik ooit bezoeken.

 

Punta Norte, Argentinië.

 

Punta Norte ligt op het schiereiland Peninsula Valdez in Argentinië. Wat deze plek bijzonder maakt is dat het is de enige plek ter wereld is waar orka’s zichzelf letterlijk op het strand werpen om een prooi te vangen. Zo jagen ze op pasgeboren zeeleeuwen of zeeolifanten. Dat klinkt zielig. “Nature can be hideous.” aldus David. Het klinkt het misschien minder afschuwelijk wetende dat sommigen met de schrik vrijkomen. De prooi die deze orka’s gebruiken om hun jongen te leren jagen, duwen ze na deze les terug het strand op. Aardig van zo’n killer, toch? 

 

Het is eind 1999 als ik naar Punta Norte reis. Een ontmoeting met Roberto Bubas doet mijn fascinatie voor orka’s verder groeien. Hij is ‘guardafauna’ en bestudeert het gedrag van orka’s. Ik stel hem eindeloos veel vragen. Ondertussen tuur ik naar zee. Maar het zou nog uren duren voordat het vloed is, en tot die tijd zijn de puppy’s op het strand veilig. Ik blijf avondeten. Plotseling duwt Roberto de schaal met lamsvlees terug de oven in en zegt: “I think dinner can wait, I see Mel.” Ik ren achter hem aan naar buiten en zie in de schemering een gitzwarte rugvin fier uit het haast zwarte zeewater steken. Ik heb tranen in mijn ogen. Het is zo indrukwekkend! Mel, mijn eerste orka…

 

Een orka met een naam? Mel blijkt de leider van de groep die hij bestudeert. Er hangt bij Roberto een foto aan de muur met daarop een man die zittend in het zeewater op een mondharmonica speelt, terwijl een orka belangstellend naast hem zijn kop boven water uitsteekt. Het is Roberto die met deze ene orka een onwaarschijnlijke band heeft opgebouwd. Hij zoekt contact en orka Augustín zoekt toenadering.

 

Ik heb geen foto van Mel, de magie van het moment zit in mijn hoofd. En Roberto Bubas komt onverwacht weer in beeld.

 

El Faro de las orcas.

Hou jij van romantisch drama? In 2016 is de film EL FARO DE LAS ORCAS uitgekomen. De film is gebaseerd op het levensverhaal van Roberto Bubas. Te zien op Netflix.

 

Robson Bight, Vancouver Island, Canada.

 

Meer orka’s? Graag! Het is begin september 2017 als ik naar mijn tweede orka plek afreis. Inmiddels is het ‘Robson Bight Eco Reserve’ verboden gebied. Wat hier gebeurt is ook uniek, dus laat men de orka’s hier ongestoord hun gang gaan. Ze komen naar de riviermonding om met hun buiken over de kiezelstenen te schuren. Dit massageritueel geven ze al generaties lang door aan hun kroost. In de zeestraat waar Robson Bight ligt, foerageren ’s zomers diverse walvissoorten. Deze omgeving wordt de Serengeti van Canada genoemd. “Here I come.” Ik verblijf op een klein onbewoond eiland met een groep walvis ‘vrienden’. Op dag één worden we in onze boot tot drie keer toe omringt door een groep orka’s. Is dit toenadering of toeval?

 

orca surfacing near robson bight

 

Dagenlang duurt het feest van springende walvissen, spelende dolfijnen en nieuwsgierige zeeleeuwen. Bijna elke dag zien we meerdere imposante, zwarte rugvinnen. De vorm van de rugvin en het patroon van de witte vlek achter die vin zijn uniek. Zo kunnen orka’s worden geïdentificeerd. De ‘blackfish’ zoals ze hier genoemd worden, hebben hier geen naam. Individuen hebben een familie gerelateerde code. Familie A23 en A25 zijn gespot. Wat een rijkdom, wat een beauty’s! Dit is puur geluk!

 

Orka close up rugvin

 

Bultrugwalvissen zijn ook s’ nachts te horen, als ze aan de oppervlakte hun neusgaten leegblazen en inademen. Overdag zien we ze ‘bubbel-netten’. Dit is een techniek waarbij ze duizenden visjes tegelijkertijd opsluiten in een cirkel van luchtbellen die ze vervolgens met wijd open bek in een keer naar binnen werken. We zien bultruggen in elkaars vijver vissen. Ze kapen de buit, vlak voordat de ander omhoog komt. Wat een natuurspektakel.

 

bultrugwalvis aan het lunge feeden

 

Ver weg van alles is hier weinig om je druk over te maken. Behalve… een beer die door ons kamp rent? Pfff, ik heb het gedroomd.

 

Mijn derde plek om orka’s te gaan zien.

Dan is er nog die ontoegankelijke eilandengroep waarvan ik mij de naam vaag herinner. Les Crosset, Les Creuset eilanden? Haha, dat is het merk waarvan ik e.a. in mijn keuken heb staan. In de atlas vind ik ‘Les îles Crozet’ terug tussen Vuurland en de Zuidpool. Ik schrap deze onbereikbare bestemming uit mijn plan. Het moeten schuilen in een zeecontainer om bij te komen van vrieskou, gierende storm en horizontale hagel spreekt me minder aan dan toen en mijn zomergarderobegrens is in Canada bereikt. Op de koudste dag draag ik drie lagen skiondergoed over elkaar, een fleece broek en fleece trui, een waterdichte laag, skisokken in mijn regenlaarzen en een skimuts. Het is net warm genoeg. Terug in het kamp krijgen we een warme kruik toegestopt.

 

De beste plek om orka’s te gaan zien.

Op Punta Norte hoop ik ooit een killer whale te zien die zijn naam eer aan doet. De zeestraat ten oosten van Vancouver Island is mijn beste plek om orka’s te zien. In de zomervakantie in een poolpak richting het Zuidpoolgebied? Nee, toch maar niet.

 

Micky